Blijven plakken in Nijmegen

geplaatst in: Kunst & cultuur | 0

In de Brug klaagt PvdA-gemeenteraadslid Stijn Verbruggen over de lelijkheid van electriciteitskastjes. Hij wil de kastjes graffiti- en posterbestendig maken. Hier de reactie van een cultuurliefhebber die pleit voor een andere strijd tegen de lelijkheid en leegte van het bestaan…

Op zijn weblog heeft Stijn Verbruggen een verkiezing van het lelijkste electriciteitskastje van Nijmegen uitgeschreven. Het winnende kastje wordt door Stijn persoonlijk schoongepoetst. Dat is nog eens geweldig nieuws, nog net op tijd voor de komkommer-deadline. Waarschijnlijk heeft Stijn dezelfde imago-building-cursus gedaan als Groenlinks-wethouder Jan van de Meer, die een paar jaar geleden graffiti wilde bestrijden met klimop.

Ongetwijfeld is uit betrouwbaar marketingonderzoek gebleken dat dit soort ergenissen enorm leven onder de Nijmeegse burgerij. Dus net als in het geval van de veelbesproken hondendrol komen de politici weer met hetzelfde eentonige antwoord: repressie. Dit keer in de milde vorm van de anti-graffiti-coating, maar het blijft nuilen met de pet op. Als je denkt dat met zo’n maatregel graffiti de kop kan worden ingedrukt, dan onderschat je toch echt het creatieve vermogen van de wildplakkers en straatkunstenaars.

Nu wil ik niet zeggen dat ik alle graffiti of aanplakbiljetten even aantrekkelijk vind, maar in mijn ogen horen graffiti, posters, stickers, etc. bij het leven in een dynamische postmoderne stad. Misschien zijn het schandvlekken voor iemand die nog gelooft in de maakbaarheid van alles, maar ik ben blij als ik midden in de choas van beton, verkeer en reclame ergens op een vergeten hoekje van een electriciteitskastje een of andere grappige tekst ontdek of de aankondiging van een debat over serieuze problemen als racisme, milieuvervuiling, armoede of woningnood.


Beroemde graffiti: de grotten van Lascaux, de Berlijnse muur, de Israelische apartheidsmuur en de Nijmeegse Piersonstraat

Zelf heb ik ook een beetje ervaring met het aanplakken van posters voor niet-commerciële doelen. En ik weet dat de plekken waar je legaal mag plakken in Nijmegen op één hand te tellen zijn. Bovendien zijn al deze lokaties niet echt gunstig gelegen en is je postertje de volgende dag al weer overgeplakt door een megaplakkaat van een danceparty, circus of paranormale beurs. Dus als je een boodschap hebt en gehoord wilt worden, moet je het wel ergens anders zoeken.

Stijn wil schone, grijze electriciteitskastjes. Ik heb een ander voorstel: laat de bedrijven die eigenaar zijn van die kastjes het geld liever uitgeven aan een kunstproject, waar jongeren, scholieren, wijkbewoners en kunstenaars bij betrokken worden. Maak meteen van alle overgebleven kastjes, prullebakken, blinde muren en andere loze ruimtes plakvriendelijke creatieve zones. En als de politiek het toch niet kan laten om wat repressie uit te oefenen, pak dan de commerciële plakbedrijven aan. Laat die maar dure vergunningen aanvragen en boetes betalen, dan heb je meteen geld voor nog meer culturele projecten. Bovendien ook nog gratis een uitstekende leus voor de citymarketingsafdeling van de oudste en healthieste city van Nederland: Nijmegen, de stad waar je blijft plakken!